Abdülkadir Aksu Yazarlar

Abdülkadir AKSU ile Barış mı Şiddet mi?

  • Ekim 7, 2025
  • 0

Barış mı Şiddet mi? İçinde bulunduğumuz zaman diliminde, Ortadoğu başta olmak üzere Dünya toplumlarının tümünün, küresel bir dönüşüm yaşadığı açıktır. Ancak, yaşanan küresel dönüşüm teknolojide, özellikle de iletişim

Abdülkadir AKSU ile Barış mı Şiddet mi?

Barış mı Şiddet mi?

İçinde bulunduğumuz zaman diliminde, Ortadoğu başta olmak üzere Dünya toplumlarının tümünün, küresel bir dönüşüm yaşadığı açıktır. Ancak, yaşanan küresel dönüşüm teknolojide, özellikle de iletişim ve ulaşımda sağlanan gelişmeler ile sadece zaman ve mekân algımızı değiştirmekle kalmayıp; tüm yaşam formları ile birlikte, yerleşik algı ve
tanımlamalarımızı da değişime uğratmaktadır. Bu gelişmelerin, moderniteye ait milli egemenlik ve milli kimlik gibi kavramları krize soktuğu; modern devletin egemen formu olarak nitelenen ulus-devlet biçiminin klasik gücünü ve etkinliğini kaybetmesine yol açtığı söylenebilir.

Ulus-devletler ortaya çıktığından beri etnik grupların statüsü bir problem olarak algılanmıştır. Aslında bu algı, birçok yerde reel sorunların kaynağı olmuş ve bu sorunların bazıları da çatışmalara dönüşmüştür. Bu tür çatışmaların kaynağı olan etnik kimlikler, tarihsel olarak bakıldığında bazen gün yüzüne çıkmış, bazense sessiz bir şekilde beklemede kalmışlardır.

Toplumsal bir varlık olan insan, bu hayata kimliği ile görünür olur. Eylemleri ile toplumsal alandaki değerini belirler. İki ay önce Kobani olayları veya 6-8 Ekim olayları olarak tarihsel hafızamızda yerini alan gelişmeler, bu toplumun bir ferdi olarak hepimiz büyük bir dikkatle izledik. Milletimizin tüm kesimlerinden insanlar, bu yaşananları kendi zaviyelerinden anlamaya, açıklamaya ve yorumlaya
çalıştılar.

Bu tür organize ve şiddet içerikli toplumsal olayları anlamaya çalışmak, çözüm sürecinin geleceği için taraflara doğru analizler yapabilme fırsatını sunmanın
yanında, aynı zamanda bu ülkenin her vatandaşı için, birlikte yaşayabilme kültürü üzerine kritik bir şimdi ve gelecek analizini yapabilme şansını da vermektedir.

Kürt Meselesi Bir Kimlik Sorunu Mudur?

Kimlik sorunu, değişme sürecinin bir sonucu ve ürünü olarak ortaya çıkmaktadır; hemen her toplumda, her zaman bir kimlik sorunu olması doğaldır. Toplumlar bütün kurum ve öğeleriyle, aynı yönde ve aynı hızda değişmedikleri için, modern çağların evrensel olgusu değişme (gelişme, kalkınma, sanayileşme ve şehirleşme) hemen her toplumda kimlik sorunlarına, yabancılaşmalara, kökköken arayışlarına yol açmaktadır.

Sosyal-kültürel gelişme/kalkınma, hızlı ya da yavaş, başarılı ya da başarısız, evrimsel (kendiliğinden) ya da devrimsel (zorlanmış) olabilir, ama düzenli olanı yoktur. Öyle ki, değişmeye bağlı olan bütün gelişme denemeleri, kültür bütününde parçalanmalara, kimlik sorunlarına yol açmıştır. Cumhuriyet tarihimize baktığımızda bu türden kimlik sorunlarının izlerini, etnik açıdan gördüğümüz gibi siyasi anlamda (Sağcı/Solcu/Muhafazakâr) da çokça görebilmekteyiz.

Temelde bir kimlik sorunu olarak ortaya çıkan Kürt Sorunu ve buna bağlı olarak ortaya çıkan diğer sorunlar yumağını; bu perspektif ve bakış açısıyla ele almak, bize hem doğruyu ve hem de çözüme giden yolu gösterir.

Öte yandan, en azından kimliklerinin tanınması talebi ile harekete geçen siyasallaşmış etnik gruplar, içinde bulundukları durumlara ve edindikleri amaçlara göre kendilerine has bir şikâyet listesi oluştururlar. Grupların şikâyet listesi genellikle ekonomik olarak sömürülme, siyasi olarak yok sayılma, kültürel olarak aşağılanma ve temel haklardan yoksun bırakılma gibi unsurları içermektedir.

Bununla birlikte, etnik gruplar şikâyetlerinin karşılanması için çeşitli taleplerde bulunulurlar. Örneğin bir görüşe göre, bir etnik grup hükümetten daha fazla ayrıcalık talep edebilir ya da otonomi talebinde bulanabilir. Başka bir görüş ise etnik grupların kültür, dil ve tarihlerini öğretebilecek şekilde kamusal eğitim sistemi üzerinde bir kontrol talep ettiklerini ileri sürer..Kürtlerin Devleti Türkiye’dir.

Osmanlı devletinin yıkılışıyla “Churchill’in Hapşırığı” ifadesiyle tarihe geçen bir sınır çizimi ile Kürtler, dört ülke (Türkiye, İran,
Irak, Suriye) arasında pay edildi. Bugün bu dört ülkenin tümünde Kürtlerin, dünden bugüne “Kimlik Sorunu” temeli problemler yaşadığını biliyoruz. Kürtlerin temel insan hakları ve eşit vatandaşlık temelinde kimliklerini en rahat, en iyi ifade ettiği ve yaşadığı ülke hiç kuşkusuz Türkiye’dir. Kobani’de yaşananlara kimse Türkiye, bu işe bigâne kaldı, Türkiye destek vermedi, Kürtlere sahip çıkmadı diyemez. Kimse Kürtlerin devleti yok, dolayısıyla sahipsiz de diyemez. Kürtlerin devleti Türkiye Cumhuriyeti’dir. Türkiye Cumhuriyeti hem insani, hem diplomatik, her şekilde yaşananlara ciddi destek veriyor ve vermeye de devam edecektir.

35 yıldır terör ve şiddet ortamında büyüyen bugünün çocukları/ gençleri kimlik inşa süreçlerinde “Yanlış Kimlik İnşası” olarak tanımlayabileceğimiz bir sorunla karşı karşıya kaldılar. Bu nesil, bugün her “Hak Talebi”ni ya da “Kendisini İfade Etme Biçimini” ancak ve ancak şiddet yoluyla olabileceği gerçeği dışında bir yol ve yöntem bilememektedirler. Değerler dünyasında “Kutsalı Olamayan” bu nesil, sosyal alanda kendisini ifade ederken, kitapla, sanatla, müzikle veya diğer sosyo- kültürel pratiklerle değil sadece ve sadece yıkım ve yok etme edimi üzerinden ifade etmektedir. Bu neslin medeniyetimizin kadim değerleri ile buluşmasını sağlayıp, kimlik inşası süreçlerini sağlıklı ve bu topraklara uygun birer birey haline getirebilmek için elbette devlete çokça görevler düştüğü gibi ailelere, sivil topluma ve siyasi temsillerin tüm taraflarına da önemli sorumluluklar düşmektedir.

Çözüm sürecinin mimarı ve demokratikleşme reformlarını gerçekleştiren bir siyasi iktidarı eleştiriyorum diye, irrasyonel gerekçeler bahane edip insanları şiddet eylemlerine davet eden bir siyaset anlayış bugün hangi demokratik ülkede kendisine varlık alanı bulabilir? Evet, çözüm sürecini kalıcı bir barışa dönüştürmemiz gerekiyor. Bu sadece Türkiye için değil, bütün Ortadoğu için gerekli. Biz bu kararlılığı bugünkü mevcut hükümette ve ona destek veren milletimizde görüyoruz.

Çözüm sürecinin kırılgan ve hassas yol haritasında, bu işin muhatabı olma heveslisi siyasi taraflar, samimiyet ve gerçeklik düzleminde hala sözüne itibar edilen bir aktör olmak istiyorsa şayet, behemehâl insanları sokağa ve şiddete davet eden her türlü eylem ve söylemlerinden vazgeçmelidir. Çünkü çözüm süreci samimiyet ister, ciddiyet ister, 76 milyon insanımızın barışı için huzuru için
akıl, vicdan ve izan ister…