“BAHAR” HAVASI…
“Bahar” şiirlerin ana konularındandır. Şairler satırlarında duygularını yansıtırken bahar aylarından bolca esinlenmişler ve bunu eserlerine de yansıtmayı ihmal etmemişlerdir.
Ağaç dallarının patlamak için pusuda beklediği tomurcukları birer çiçek atarak tüm canlılara gülümser. Toprak ana kabardıkça kabarır, içinde ne varsa dışarı çıkabilmesi için adeta kapıları aralar. Bahardır bu mevsimin adı. Ne şairler bahseder, ne sevgililer. Bahar çocukların mevsimidir. Kırlarda koşacakları, çiçekler toplayacakları, börtü böceği kovalayacakları mevsimlerdir. İlk kez bir çağalayı ısıracakları, çileğin tadına bakacakları, ağaçlardaki kel dutların olması için sabırla bekledikleri günlerdir. Baharı ancak çiçekler, ağaçlar, yeşermeyi bekleyen tohumlar bir de çocuklar bekler. Ne kadar benzerler birbirlerine. İkisi de büyümek, serpilmek, tüm enerjisini açığa vurmak için bugünleri ararlar. Ama ömrü kısadır baharın. Bir yağmurdu, bir rüzgardı, bir güneşti derken şöyle rahat verecek günleri çok azdır. Bazen bir dağ gezisinde aniden bastırır yağmur. Bir hafta sonu programı yaparken, tüm planları suya düşürendir. Ansızın gelendir. Çocuk gibidir. Romantik bir gözenin, ışık gününün, seratoninin gelişiminin ve sonuç olarak, mutlu olma ve dolayısıyla sevilme arzusunun artmasıyla birlikte artar.
Bunu fark eden ilk gençler bir sonraki masanın arkasındaki kız özel: muhteşem saçları, gizemli bir görünüşü, kibar bir gülümsemesi var. Ve dün, geçen ve fark etmeyen bir lise öğrencisi, bugün dikkatle baktı ve bir gülümseme ile karşıladı. Sonra eski nesil uyanır. Arabaya binen sürücüler, yola bakma ihtiyacını unutup, kısa eteklerde güzelliklerin ince bacaklarına bakıyorlar. Elbette, kadınların makyajı daha parlak hale geldi ve giysilerin gri-siyah renkleri parlak ve neşeli olarak değiştirildi. Girişte bankta bulunan anneanneler bilerek güzellikten sonra başını salladı: “Bahar!”.
Sevgiyle kalın…