Şöyle bir bakalım hayatımız içinde bize eşlik eden kelimelerimize, en çok hangi cümleler içinde yol aldırıyoruz o kelimelere. Hangi hezeyanlarla hangi umutlarla hangi acımasızlıkla kullanıyoruz o kelimeleri. Can mı yakıyoruz, şefkat mi veriyoruz. Ateş mi oluyoruz, can mı veriyoruz. Ne kadar hunharca sarf edip ,yok pahasına zulmediyoruz o kelimelere. Oysa bize verilmiş tertemiz bir kalp içinde harmanlayıp karşımızdakine sunmak varken.
Ne çabuk unutuyoruz “Güzel söz bir sadakadır” da ki yaşam felsefesini. Ya da Hz.Mevlâna’nın dediği gibi “Gönülden de fikirler biter, gönlün nebatatı da fikirlerdir.” Bu fikirler de gönüldeki sırları gösterir” cümlesini.
Kelimeler ağızdan dökülmeden fikir havuzunda kaynaşıyor onun öncesi de kişinin gönlü zaten. Şimdi dönüp baktığımızda günümüze ne gönül kalmış ne fikir geriye safi kelimeler çöplüğü kalmış. Herkes herkesi şuursuzca, fikirsizce, kalpsiz bir şekilde kelimeleri ile nakavt etme peşinde.
Kelime deyip geçmeyiniz o kelimeler sizin fikriniz, zikriniz ve de şükrünüzdür aslında… Gönüle inmeden sarf edilen her bir kelime
ise kapkaranlık bir geleceğe sürükleniştir…
Ayın Sözü:
İnsanlar seni yanlış аnlаdığındа dert etme, duydukları senin sesin fаkаt аklındаn geçirdikleri kendi düşünceleridir
Hz. Mevlâna