18 Mart, bir milletin yeniden uyanışının ilk günüdür. Baharın habercisidir, hürriyet baharının. Savaşlarla yorgun düşürülmeye çalışılan, elindeki az mühimmatla mağlup olacağına kesin gözüyle bakılan bir milletin; akıl, birlik,
18 Mart, bir milletin yeniden uyanışının ilk günüdür. Baharın habercisidir, hürriyet baharının. Savaşlarla yorgun düşürülmeye çalışılan, elindeki az mühimmatla mağlup olacağına kesin gözüyle bakılan bir milletin; akıl, birlik, strateji ve inançla neler başaracağının kanıtıdır Dünya tarihine Türklerin askeri zekasının altın harflerle yazıldığı şanlı gündür. Çanakkale, daha önce yaşanmamış bir savaşa tanıklık etmiş toprakların adıdır. Okyanus ötesinde yaşayan çocuklara kucak açmış, kendi Mehmedinden ayırmamış, bağrına basmış toprakların adıdır. Eşi benzeri görülmemiş bir kardeşliğin, insanlığın, merhametin adıdır Çanakkale.
Çanakkale Savaşı (1915 – 1916)
Çanakkale savaşı, I. Dünya Savaşı’nın sonlarına yaklaşırken 1915-1916 yılları arasında Gelibolu Yarımadası’nda Osmanlı Devleti ile İtilaf Devletleri arasında yapılan deniz ve kara muharebeleridir. I. Dünya Savaşı içindeki, tarihin en kanlı bölümü olarak bilinir. Türk’ün sayısız zafer, şan ve şerefle dolu tarihinin en parlak sayfasıdır. I. Dünya Savaşı’ndan kısa bir süre önce; siyasi yalnızlığımızın doğal bir sonucu olarak İstanbul ve Boğazlar tehlikeye girmiştir.
Balkan savaşının kötü hatıralarının tesiri altında kalan iki blokta Türk ittifakını küçümsemiştir. Ancak Alman İmparatoru, her iki blok arasındaki savaşta, Osmanlı Devletinin hiç değilse bir kısım düşman kuvvetini meşgul edebileceği gerekçesiyle duruma müdahale etmiştir. Bu surette Osmanlı Devleti, 2 Ağustos 1914’te “üçlü ittifakla” bağlanmıştır.
Hareket sahası olarak Gelibolu Yarımadası’nın seçilmesi, bölgenin jeopolitik bakımdan çok büyük öneme sahip olmasındandır. Çanakkale Savaşı genel hatları itibariyle: İtilaf Devletleri’nce; Osmanlı Devleti’nin başkenti konumundaki İstanbul’u alarak boğazların kontrolünü ele geçirmek, Rusya’yla güvenli bir tarımsal ve askeri ticaret yolu açmak, Alman müttefiklerinden birini savaş dışı bırakarak İttifak Devletlerini zayıflatmak amacı ile açılan cephedir.
Çanakkale Savaşı, I. Dünya Savaşı’nın sonlarına yaklaşırken 1915-1916 yılları arasında Gelibolu Yarımadası’nda Osmanlı Devleti ile İtilaf Devletleri arasında yapılan deniz ve kara muharebeleridir.
Çanakkale Savaşı – Deniz Harekatı
Dünyadaki bütün denizlere hakim olmaya çalışan İngilizler, boğazları ele geçirmek için donanmanın yeterli olacağına inanıyorlardı. Bahriye Nazırı Churchill’in planları Akdeniz filosu komutanı Amiral Carden tarafından da desteklenince, Lord Fisher’ın şüpheli gördüğü bu harekatın donanma ile yapılmasına karar verildi. Tarihinde hiçbir yenilgi almamış olan İngiliz donanmasının silah, teknoloji ve başarı açısından kendine güveni tamdı. Yıpranmış, teknoloji açısından zayıf ve parçalanmak üzere olan Osmanlı, bu armada ile asla baş edemezdi. İtilaf Devletleri’nin deniz harekatı 19 Şubat 1915’te başladı. 13 Mart 1915’e kadar devam etti. Boğazları zorlayarak geçebileceklerine inanan düşman kuvvetlerinin, kararlı ve dirençli karşılık almaları bu işin o kadar da kolay olmadığını gösteriyordu.
18 Mart 1915 sabahı geldiğinde gün sonunda kimse neyle karşılaşacağını bilmiyordu. 17 Mart 1915’te Amiral Carden’in yerine Amiral de Robeck’in atanmasıyla 18 Mart’ta gerçekleşecek plan uygulanmaya konuluyordu. Plana göre; 18 Mart sabahı 3 deniz tümeninden oluşan düşman filosu boğazda belirdi. Filo’nun en güçlü gemilerinden oluşan 1.tümen bizzat Amiral de Robeck tarafından yönetiliyordu. 1.tümen saat 10:30’da boğazdan içeri girdi. Gemilerin hedefleri; Queen Elizabeth’in hedefi Rumeli Mecidiye Tabyası, Lord Nelson’un hedefi Namazgah Tabyası (Bir yerin savunulması için özel olarak yapılmış ve silahlarla donatılmış istihkâm), Inflexible hedefi ise Rumeli Hamidiye Tabyası idi.
Saat 12:00 sularında Çimenlik, Rumeli Hamidiye ve Anadolu Hamidiye ateş almıştı. Plana göre büyük savaş gemilerinden oluşturulan 3.tümen, 1.tümenin arkasından harekete geçti ve hat önündeki yerini aldı. 3.tümene ait olan iki İngiliz gemisi Triumph ve Prince George hattın kıç omuzluklarında yerlerini almış Rumeli Mesudiye ve Yıldız Tabyalarını hedeflemişlerdi. Rumeli merkez bataryaları çok yoğun bir ateş altındaydı. Mermilerin çoğu tabyalar içine düşmüş, telefon hatlarını bozmuş, yangınlar çıkarmıştı. Rumeli Mecidiye Tabyası topçuların şehit olması ile devre dışı kalmıştı.
Planın ikinci aşamasında Türk bataryaları üzerinde yeteri kadar üstünlük sağlanabilirse Albay Hayes Sadler komutasındaki 2.tümen devreye girecekti. 2.tümen, 3.tümenin yerini alacak ve kurulan B hattından son olarak yakın muharebe yapılarak tabyalar içinden olmayıp mayın hatlarını savunan toplar tahrip edilerek mayın tarama işlemlerine başlanacaktı. Fakat 3.tümenin yerini alacak 2.tümen gelmeden önce beklenmedik bir şey oldu. Suffren büyük bir hızla boğazı terk etmekte ve Bouvet’te onu izlemekteydi. A hattını geçmek üzereyken Bouvet’te bir iki patlama oldu ve gemi sulara gömüldü. İtilaf donanmasında büyük bir şaşkınlık yaşanıyordu. Queen Elizabeth ve Agamemnon dışındaki bütün gemiler ateşi kestiler. Inflexible mayına çarptığından durumu kötüydü ancak yoğun çabayla Bozcaada’ya ulaştı. 2.tümen İngiliz gemileri ateşe başlayarak 10 yardaya kadar yaklaştılar. Namazgah Tabyasını bombardıman ediyorlardı. Saat 15.00’te Rumeli Hamidiye daha sonra da Namazgah aldığı isabetle savaş dışı kalmıştı.
18 Mart 1915 sabahı geldiğinde gün sonunda kimse neyle karşılaşacağını bilmiyordu. 17 Mart 1915’te Amiral Carden’in yerine Amiral de Robeck’in atanmasıyla 18 Mart’ta gerçekleşecek plan uygulanmaya konuluyordu.
Anadolu Hamidiye Tabyası hasar görmemişti ve Irrisitible’a ateş ediyordu. Gemi uzaklaşmak isterken mayına çarptı. Bu bölgede 1 gece önce Nusret’in döktüğü mayınlar hesapta yokken can alıyordu. Bölgenin mayınlı olduğunu anlayan Amiral de Robeck 2.tümenin geri çekilmesi için emir verdi.